هدف از اين وبلاگ ايجاد انگيزه،صحيح زندگي كردن براي جوانان با اميد ها و آرزوهاي خود مي باشد.
++++++++++++++++++++
هر كجا زندگي باشد،اميد هم هست..
++++++++++++++++++++
ثروتمندی از ذهن شروع می شود..
++++++++++++++++++++
زشت ترين آدم با اخلاق خوبش زيباست..
++++++++++++++++++++
راستش را بگو اول به خودت بعد به دیگران..
   

همیشه بخند
شنبه ۳ اسفند۱۳۹۲ ساعت 14:41 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
به تماشا آمده‌ای با تمام چشم‌های بومی خودت، با هراسناکی شریفی که از چهر‌ه‌ات می‌تراود، با نگاهی بلند که درگیرودار بدرقه و استقبال مردد است.

به تماشا آمده‌ای با نگاهی که هر روز می‌دود تا افق‌هایی که قلمرو خورشید است. می‌گسترد بر رد بال کبوترانی که مسیر پروازشان از خاک تا افلاک است و می‌رود به موازات چشم‌های مردمی که نیامده، می‌روند.

به تماشا آمده‌ای با دلی که خاستگاه خداوند است،‌ با جانی شیفته و شبنم زده که‌ آرامش قبل از توفانش را مدیون درخشش ستارگانی است که بر شانه‌های ستبر البرز می‌بارند.

به تماشا آمده‌ای با چشم‌هایی که از دلت شروع می‌شود و می‌رود تا آنجا که خود بارانی بی‌شائبه دارد. درست است که «چشم مخصوص تماشاست» ولی «اگر بگذارند.» درست است که لبخند خلاصه بهشت است و نگاه شریف‌ترین فرشی است که برای دوستان پهن می‌کنیم، اما تو که در آستانه زندگی ایستاده‌ای و هراسناکی شریفی در چشم‌هایت لبخند می‌زند، هنوز راه نیامده بسیاری داری، هنوز فصل‌های بهارت در راهند، هنوز نسیم سحرگاهان گیسوان پریشانت را شانه نکرده است و این یعنی فرداهای تو بسیارند.

تو می‌دانی ناله یک نی، نیستان را به آتش می‌کشد. از این رو با لبخندی پایان‌بندی زمستان را جشن می‌گیری.

تو می‌دانی نگاه تو بارانی است که می‌تواند تمام زمین را به خود مشغول کند و از این رو «زلف آشفته» به تماشای جهان ایستاده‌ای. جهانی که در نگاهت کوچک‌تر از دانه‌‌ای در دهان موری است.

گاهی به زبانم می‌آید آرام برایت زمزمه کنم که: نگاهت را نگهدار ای گل من، اما باز به خودم نهیب می‌زنم که نمی‌توانی در مقابل این سیل سترگ بایستی. نمی‌‌توانی نور را قفس‌نشین کنی، نمی‌توانی آب را گره‌بزنی، همان‌گونه که نمی‌توان هیچ پرنده‌ای را پشت سیم‌های خاردار نگه‌داشت.

پس نگاه کن، تا دنیا‌‌ آرامش از دست‌رفته‌اش را بازیابد، تا‌ آبهای رفته به جوی‌هایی که می‌شناسیم‌شان بازگردد، تا زمین در نگاه لیلایی‌ات مجنون‌وار آنقدر بچرخد که دیوانه شود.

پس همیشه ​بخند، تا خدا در زمین قدم بزند. تا بهار برگردد به سرشاخه‌های زمستانی چنارها، تا پرندگان لانه بسازند درلا‌به‌لای برگ‌های اقاقی‌ها. چرا که «خنده یک گل زمستان را به آتش می‌کشد.»‌



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
زندگی زیباست
پنجشنبه ۱ اسفند۱۳۹۲ ساعت 21:44 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
«آن قدر هم که فکر می‌کردیم/ زندگی ساده نیست ای مردم»، این گونه که درختان در باد ناله می‌کنند، این گونه که زمین دامن سرما گسترده است، این گونه که کوه پیشانی چروک کرده و با کلمات سنگی با «مرالان » حرف می‌زند، فردا باید باران ببارد..




متن کامل در ادامه مطلب..


:: ادامه مطلب
:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
:: برچسب‌ها: زندگی زیباست
فردای تو آفتابیست
یکشنبه ۲۷ بهمن۱۳۹۲ ساعت 20:49 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
سکوت کرده‌ای با چشم‌هایی که مثنوی‌های ناسروده من‌اند. با نگاهی که می‌دود در تک‌تک سلول‌هایم. با خدایی که در دلت قدم می‌زند. حالا دست در دست نسیم می‌دوی تا ته دشت. حالا دلت با خودت برادر است. حالا پرواز چیز قشنگی است..





متن کامل در ادامه مطلب..


:: ادامه مطلب
:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
روزی تو می آیی
شنبه ۲۶ بهمن۱۳۹۲ ساعت 18:26 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
تو نیستی، زیر پای خورشید خالی شده است. سه روز است خورشید از هیچ آسمانی سر بالا نیاورده است. تو نیستی، باران زمین را به خود مشغول کرده است. آن روز سوگ، سرودم‌ این بود: «می‌روی و گریه می‌آید مرا‌/‌ اندکی بنشین که باران بگذرد​» برایت نوشتم: «می‌روی و شهری را می‌کشی به دنبالت» ولی رفتی. تنهایی سایه سنگینش را گسترده روی چاردیواری دلم که روزی با هم ساخته بودیم..




متن کامل در ادامه مطلب..


:: ادامه مطلب
:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
زمستان مان تمام می شود
یکشنبه ۲۰ بهمن۱۳۹۲ ساعت 19:52 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
باران بند نمی‌آید، برف بند نمی‌آید، آسمان همچنان با لهجه‌ای سپید حرف می‌زند.

باد نمی‌ایستد، اما مردم نمی‌دانند این بادی که پشت هیچ سیم‌خارداری توقف نمی‌کند، از هر طرف که بوزد، برگ‌های مرا با خود خواهد برد.

اما حالا تو، زن زلالی که دست‌هایت را تلاوت کرده‌ام، که تنها به قبله دلت یومیه می‌گذاری و سرانگشتان نیایشت تازه از آسمان بازگشته است، دوشادوش من، به جنگ جهان ایستاده‌ای تا حالا که سیل نبردها آدم‌ها را با خود برده است، آدمک بسازیم.

حالا ما بر فراز قله‌ای که فراموش کرده​ آن سوتر، شهر نفس‌تنگی گرفته است، آدمک می‌سازیم تا در نبود آدم‌ها تنها نمانیم.

حالا تو، حرف می‌زنی/ آسمان پرنده‌زار می‌شود/ چون نسیم می‌وزی/ چار فصل زندگی بهار می‌شود/ خنده می‌کنی/ دلم دچار می‌شود/ آسمان روی شانه تو می‌وزد/ ابر بی‌قرار می‌شود/ بوسه‌ای بخند آدمک/ زندگی به خنده تو فکر می‌کند/ شرمسار می‌شود.

حالا صبح است، درختان سینه پهلو گرفته‌اند، سرفه کلمات امانم نمی‌دهد، واژه‌ها از سر و کول هم بالا می‌روند، باز هم به حرف‌های کاغذی پناه می‌برم و از خانه می‌زنیم بیرون.

آسمان برف بالا آورده است زمین آدم. روزنامه‌ها سکوت کرده‌اند، آگهی‌ها به چشم‌های مسافران هجوم آورده‌اند، صفحه حوادث خلوت است ولی برف همچنان می‌بارد.

صبح است، آرام در گوشت زمزمه می‌کنم: زمستان تمام شد و تو نتوانستی آدم برفی‌مان را تمام کنی. هویج عصرانه‌مان دماغ قشنگی بود ولی یادت رفته که آدم برفی با شال گردن قرمز و دو تکه زغال تمام می‌شود.

حالا لب‌هایت را به یاد می‌آوری، لبخند می‌باری، دی و بهمن سپری می‌شوند، آفتاب می‌رود تا وسط آسمان. حالا سایه‌ام کم‌کم دراز می‌شود. آدم برفی با نگاه آفتاب ، قطره قطره با رودخانه به دریا می‌ریزد. تو همچنان لبخند می‌‌زنی،‌ کبوتران رفته بازمی‌گردند و لانه می‌سازند در زیر پلک‌هایت تا آزادی را به چشم خود ببینی.

حالا من از زبان آدم‌برفی در گوشت زمزمه می‌کنم: زمستان دارد تمام می‌شود/ سال آینده حتما برف بیشتری می‌بارد/ آن وقت مرا دوباره بساز/کسی چه می‌داند/ شاید سال آینده یادت بود/ آدم‌برفی با زغال نه/ با هویج نه/ با شال گردن قرمز تمام می‌شود.



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
به خانه خودت آمدی
شنبه ۱۹ بهمن۱۳۹۲ ساعت 11:39 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
تو اول آمده‌ای یا باران؟ نمی‌دانم. فقط می‌بینم هوا معطر شده است، حیات می‌دود در رگ‌های چنارهای سالخورده، خیابان‌ها راه افتاده‌اند، چراغ‌ها سبز شده‌اند، مردم لب‌هایشان را به یادآورده‌اند، حالا دهان شهرشیرین شده است.

«از راه می‌رسی، گل مریم می‌آورم/ لبخند می‌زنی تو و من، کم می‌آورم» از راه می‌رسی، آسمان در سرشاخه‌های بیدهای مجنون راه می‌رود، بهار می​دود در گل‌های پیراهن دختر بچه‌ همسایه‌مان من جوان می‌شوم، جهان را با مشت می‌کوبم. حالا کسی آن سوی دیوار چین، آن سوی دیوار برلین، آن سوی قله برف‌پوش دماوند صدای شکستن استخوان‌هایم را به پایت می‌شنود. حالا باران می‌بارد در دشت، باران می‌بارد برشانه‌های سنگی کوهستان. حالا «گل‌ها همه آفتابگردانند.»
از راه می‌رسی با لبخندی که با خودت از بهشت آورده‌ای. حالا قند آب می‌شود در دل درختانی که از خود تا خدا دویده‌اند با سرشاخه‌هایی که به حریم‌ خورشید نفوذ کرده‌اند.

حالا من به خودم می‌بالم. چرا که می‌بینم دل‌هایمان، زخم‌هایمان، زندگی‌مان را به اشتراک نشسته‌ایم در سایه خورشیدی که از سینه‌مان طلوع کرده است. حالا بهشتی از لب‌هایت جریان می‌یابد، حالا کلماتت شمرده شمرده تلاوت می‌شوند، حالا حلاوت مخصوصی دارد واژگانت، حالا پریان پرده‌نشین از پنجره حیات سربیرون آورده و نگاهت را از برمی‌کنند.

حالا تو به خانه خودت بازگشته‌ای و گل‌های پیراهنت تابستان را با خود به خانه‌ای آورده است که پنج فصل سال را در زمستان سپری کرده  بود.

حالا چهار فصل سال در گل‌های پیراهنت لبخند می‌زند با پروانه‌هایی که بودن زمین را به بازی گرفته‌اند، می‌روند و می‌آیند، می‌چرخند و می‌چرخند برخلاف عقربه‌های تمام ساعت‌های جهان، می‌چرخند برخلاف جهت حرکت زمین تا دنیایمان زیباتر گردد.

تو به خانه‌ات آمده‌ای و من به خودم می‌بالم چراکه «رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند» و خورشیدی که جهانمان انتظارش را می‌کشید نوبر لب‌های توست. تا حکومت شب اختتامیه‌اش را جشن بگیرد و برود تا آنجا که صفحات تاریخ به سیاهی می‌نشیند.

تو به خانه‌ات آمده‌ای. دیوارهای خانه لبخند می‌زنند، پنجره‌ها رو به آفتاب باز می‌شوند، حالا هوای تازه می‌خورد به روح کسل‌مان که از فراق هم چروک شده بود.

تو به خانه‌ آمده‌ای و من باز هم زمزمه می‌کنم: «از راه می‌رسی گل مریم می‌آورم / لبخند می‌زنی...»



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
برف باریده است
شنبه ۱۲ بهمن۱۳۹۲ ساعت 16:24 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
برف باریده است. بار دیگر آسمان در زمین قدم زده است و درختان لباس عروس پوشیده و پیش روی زمستان تمام قد ایستاده‌اند.

برف باریده است. کسی شاعری‌اش گل کرده و زیر لب زمزمه می‌کند: «بر لحاف فلک افتاده شکاف/ پنبه می‌بارد از این کهنه‌ لحاف.»

برف باریده و آفتاب آهسته آهسته گرمی‌اش را به رخ زمین می‌کشد و در دل کرت‌ها، در جان تشنه جویبارها قند آب می‌شود و زمین بار دیگر ایمان می‌آورد که: «و اگر برف نبود...».

برف با تمام وجود روی زمین نشسته است. مردم انگار در ازدحام دم و دود تازه یادشان می‌آید که: «باید از همهمه آهن و سیمان بروند/ باید از این همه انسان شتابان بروند.»

باید دل بکنند از این خیابان‌های موازی، جدول‌های موازی، پیاده‌روهای موازی، مانتوها و پالتوهای موازی، بروند تا آنجا که سپیدی چشم را می‌زند. برف باریده است «باید از خود بدویم تا سر کوه بلند/ تا ته دره و دشت/ تا درختی که به تماشای کلاغ ایستاده است/ باید از خود بدویم/ تا لب چشمه و رود/ تا افق‌های کبود/ تا هر آن قصه که آغاز شده است/ با یکی بود و نبود/ باید از خود بدویم... .

برف باریده است و بار دیگر آسمان گشاده‌دستی‌اش را به رخ زمین می‌کشد و به یاد مردم می‌آورد که دو قدم از خودشان بیرون بزنند، بروند تا آنجا که دشت عروسی سپیدپوش است، در مقابل نگاه همیشه گرم خورشید و آرام آرام برف‌ها آب می‌شوند تا زمین بارور گردد در بهار، در تابستان، در پاییز نیز.

اما من همچنان جهان را به بازی می‌گیرم ، کودکانه باد را به بازی می‌گیرم. انگار کودک درونم بر مرد چروک‌شده بیرونی‌ام غلبه کرده است. هر چند بارها زیرلب نجوا کرده‌ام: «روزهای نی‌ سواری یاد باد‌/‌ عکس‌های یادگاری یاد باد» اما همچنان در آستانه گردباد ایستاده‌ام، باد گره می‌زنم و ‌آب در هاون می‌کوبم. البته اینها را کسی می‌گوید که در آغاز خودش نشسته است و فکر می‌کند هنوز هم دو، دو تا چهار تا می‌شود و اگر آب سر بالا برود قورباغه باز هم ابوعطا خواهد خواند.

اما من باور دارم. باید از خود بدویم، چه آسمان در زمین قدم بزند چه نه. باور دارم. باید از خودمان برویم؛ چرا که رفتن مقدمه رسیدن است، هر چند شاید رسیدن مقصد نباشد. ولی فعلا مقصود ماست.


نویسنده:علی بارانی



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
سکوت پرواز
شنبه ۵ بهمن۱۳۹۲ ساعت 22:46 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
برف باریده است، آسمان در زمین قدم می‌زند، زمین خاکستری عروسی سپیدپوش است که آبستن هزار بهار شکوفا شده است..




متن کامل در ادامه مطلب..


:: ادامه مطلب
:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
زندگی به ما نیاز دارد
جمعه ۴ بهمن۱۳۹۲ ساعت 16:30 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
«باید به دست‌های هم ایمان بیاوریم» پیش از آن که کینه فراگیر شود و ابرهای تردید، آسمان دلمان را تیره و تار کنند. این را من می‌گویم که این روزها حس می‌کنم به دلم نزدیک‌ترم و هر روز، هزار رکعت باران می‌خوانم..




متن کامل در ادامه مطلب..


:: ادامه مطلب
:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
:: برچسب‌ها: زندگی به ما نیاز دارد
جملات الهام بخش برای زندگی (17)
پنجشنبه ۳ بهمن۱۳۹۲ ساعت 22:41 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )


دخترها مثل سیب های روی درخت هستند. بهترین هایشان در بالاترین نقطه درخت قرار دارند. برخی پسرها نمی خواهند به بهترین ها برسند چون می ترسند سقوط کنند و زخمی شوند، بنابراین به سیب های پوسیده روی زمین که خوب نیستند اما به دست آوردنشان آسان است، اکتفا می کنند. سیب های بالای درخت فکر می کنند مشکل از آنهاست درحالی که آنها فوق العاده اند. آنها فقط باید منتظر آمدن پسری بمانند که آن قدر شجاع و لایق باشد که بتواند از درخت بالا بیاید. .


متن کامل در ادامه مطلب..


:: ادامه مطلب
:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
:: برچسب‌ها: جملات الهام بخش برای زندگی, جملات الهام بخش
جدیدترین پیامک های عاشقانه و اس ام اس های زیبا
دوشنبه ۳۰ دی۱۳۹۲ ساعت 21:14 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
http://s1.picofile.com/file/7631625806/smsLove.jpg

بهار من تویی
حالا چه فرقی می‌کند تقویم روی میز
اگر پایان پاییز است، آغاز زمستان است،
یا هر چـیز.

¤.♥.¤.♥.¤.♥.¤

لبخندت …
دنیایم را تغییر میدهد
کافیست بخندی تا ببینی
چگونه در سردترین فصل سال
گل از گلم می شکفد

¤.♥.¤.♥.¤.♥.¤

برای من
تنها با یک گل
بهار می شود
گل روی تو … !

¤.♥.¤.♥.¤.♥.¤



متن کامل در ادامه مطلب..


:: ادامه مطلب
:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
:: برچسب‌ها: اس ام اس زیبا و رمانتیک اس ام اس های زیبا اس ام اس
به خانه برمی گردی
جمعه ۲۷ دی۱۳۹۲ ساعت 23:37 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
زمستان در کوچه قدم می‌زند یا تو؟ مهم نیست، مهم این است که الان زمستان آمده و نشسته روی دیوارهای کوچه ما که تا آسمان هفتم بلند است. آمده و نشسته روی شاخه‌های عریان چنارهای تهران، روی سرشاخه‌های ترد بیدهایی که در فراق بهار مجنون شده‌اند.

زمستان آمده نشسته روی آسفالت کوچه پس‌کوچه‌های ده ما که دری به خانه خورشید دارند. کوچه‌هایی کج و معوج با خانه‌هایی که قبله همه‌شان راست است، برخلاف شهر که تمام کوچه‌ها، خیابان‌ها، جدول‌ها و پیاده‌روها راست است، ولی قبله‌ای کج دارند.

زمستان آمده است تا آسمان در زمین قدم بزند، تا بال‌های پرندگان به سکوت برسد، تا آتش مهربان‌تر بسوزد و ما با دست‌هایی پر به خانه برگردیم. زمستان به کوچه ریخته است و پرندگان فوج فوج از آسمان به زمین می‌آیند که از لب‌های تو برکت بچینند، از دست‌های تو نیایش و با چشم‌های تو رصد کنند زمینی را که این روزها برای منقار کبوتران سپید هم بخیل شده است.

تو اما به کوچه آمده‌ای با دست‌هایی که مال خودت نیست و قدم‌هایی که به خانه برمی‌گردد تا در کنار آنهایی که دلشان به نگاهت گرم است
چله چله زمستان را با لبخندی پشت‌سر بگذاری و از خودت بدوی تا دست‌های کوچکی که هنوز به طعم دعا قد نمی‌دهند.

تو و زمستان به خیابان آمده‌اید. به خیابانی که تمام دلگرمی‌‌اش به قدم‌های توست، تمام پشت‌گرمی‌اش به دست‌های توست که این روزها خالی می‌رود و پر برمی‌گردد و من از این بابت دعاهایم را به ترتیل می‌خوانم و چشم‌هایم را به دنبالت می‌فرستم تا بارانی‌تر نشوند. مهربانی از دست‌های تو می‌بارد و زمین این روزها به خودش می‌بالد که گسترده‌ترین است به پای قدم‌هایت که سرشار و سربلند به خانه می‌آیند.

به خانه‌ای که باید برایت امن باشد با نگاه‌هایی که فرزندان تابستان‌اند. به خانه‌ای با سقفی سفید که آتش جانبخش در خود دارد.

قدم‌های تو به خانه برمی‌گردد با دست‌هایی پر و نگاهی گرم و لب‌هایی که از دشنام باکره است و با قلبی که این روزها آرام‌تر می‌تپد.


نویسنده:علی بارانی



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
سلطان زمستان
چهارشنبه ۲۵ دی۱۳۹۲ ساعت 9:22 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
«... هوا بس ناجوانمردانه سرد است.../ نفس کز گرمگاه سینه می‌آید برون، ابری شود تاریک/ چو دیوار ایستد در پیش چشمانت/ نفس کاین است، پس دیگر چه داری چشم/ ز چشم دوستان دور یا نزدیک.../ زمستان است.» زمستان است و بهار پله‌پله پایین می‌آید تا دست‌های ترد و چرکمرده دخترکان گلفروش خیابان ولی‌عصر، چهارراه نیایش، میدان انقلاب و... دخترکانی که هر بار می‌بینمشان ناخودآگاه به ده قرن قبل برمی‌گردم و همصدا با کسایی مروزی زمزمه می‌کنم..



متن کامل در ادامه مطلب..



:: ادامه مطلب
:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
من میگویم او می گوید
جمعه ۲۰ دی۱۳۹۲ ساعت 14:13 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
بگذار خودم باشم، با آسمانی که دوست دارم و پرندگانی که قفس‌نشینی‌شان پیرم کرده است.

بگذار خودم باشم، با پیراهنی از پاییز که راه‌راه می‌گردد و به بن‌بست می‌رسد. بگذار خودم باشم با چشمانی که در چله‌های زمستان ظهرا ظهر تابستان را رصد می‌کند و می‌دود به دنبال ستارگانی که فقط سر شب سقوط می‌کنند.

بگذار سر بر شانه‌های صخره‌ای کوهستان بگذارم و برای کبک‌هایی که تازه سر از برف درآورده‌اند، دامی که نه، دانه‌ای باشم تا دهان باکره جوجه‌هایشان خالی نماند.

بگذار فریاد فرهادوارم بیستون بیستون شیرین بپراکند و لی‌لانه‌های کردی‌ام، جنون لیلایی صحراها را بریزد در دامن بادهایی که نیامده، می‌روند تا پایین‌دست.

بادهایی که زوزه می‌کشند در سرشاخه‌های پاییزی چنارهای خیابان ولی‌عصر، بادهایی که زیپ کاپشنم را تا زیر گلویم بالا می‌آورند و آنقدر تند می‌وزند در زیر پیراهنم که پالتوها گرانفروش می‌شوند.

بگذار خودم باشم پدر! بگذار خودم باشم مادر! من 16 پیراهن در آفتاب چهار فصل تنها خشک کرده‌ام و 16 سال زندگی‌ام را آویزان کرده‌ام به چوب‌رختی که شما برایم خریده‌اید. من 16 سال تمام با بهار و بی‌بهار در سایه شما قد کشیدم و به تابستان رسیدم. با شیرینی لالایی‌های شما شب‌هایم را به آفتاب پیوند زدم و امروز می‌خواهم خودم باشم.

اینها را پسرم می‌گوید که امروز 16 سال و یک روز و چند ساعت و دو دقیقه از عمرش می‌گذرد و انگار «تهمتنی» شده است و نمی‌داند سهراب هم که باشد، «گردآفریدی» او را به مسلخ پدر می‌کشاند و آنگاه برای رستمی چون من پشت دست به دندان گزیدنی می‌ماند ولاغیر.

او می‌خواهد خودش باشد، خودش که نه، می‌خواهد مثل رفیقانش باشد. مثل آنها بپوشد، مثل آنها بنوشد و مثل آنها بکوشد.

گاهی می‌گویم «هرچند سکندر جهانی/ بی‌پیر مرو به زندگانی» ولی او خود را در این زمینه عقل کل می‌داند و حاضر نیست دانسته‌ها و تجربه‌های من را، نه این که به کار گیرد، بلکه بشنود.

گاهی آهسته در گوشش زمزمه می‌کنم «ظلمات است بترس از خطر گمراهی» و فردا آنقدرها که می‌گویند آفتابی نیست و امشب هم معلوم نیست ماه از کدام نقطه، آسمان را شروع کند و در کدام نقطه سر بر شانه‌های افق بگذارد. گاهی می‌گویم: آسمان هم با همه مهربانی‌اش همیشه آفتابی نمی‌ماند و همه ابرها باران زا نیستند، ولی کو گوش شنوا.

او می‌گوید بگذار خودم باشم و من می‌گویم بگذار خودمان باشیم، تنهایی برای هیچ کداممان خوب نیست، ولی انگار «نرود میخ آهنی بر سنگ» من دست بردار نیستم و او کوتاه نمی‌آید، انگار نبرد پسران و پدران به این زودی‌ها تمام شدنی نیست.



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده، سبک زندگی
به استقبالم بیا
چهارشنبه ۱۸ دی۱۳۹۲ ساعت 22:57 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
چشم می‌دوانم در دشت، بر صخره‌هایی که سپیده پوشیده‌اند، بر کوهستانی که لم داده زیر تیغ آفتاب با تن‌پوشی از برف که چشم را تا بسته شدن همراهی می‌کند. بر شاخه‌های عریان درختانی که صبور ایستاده‌اند در برابر سرمایی که استخوان فیل‌ها را می‌ترکاند.

چشم می‌دوانم در دشت، بر ردپای آهوانی که نیامده، رفته‌اند. بر بال‌های خاکستری کبک‌هایی که تازه سر از زیر برف درآورده و بال می‌گشایند در آسمانی که یخ زده است.

چشم می‌دوانم بر آسمانی که از رد بال پرندگان خالی است، آسمانی که تنها دو زاغچه در گوشه‌ای از آن چون دو لکه سیاه آرام‌آرام دور می‌روند و محو می‌شوند.

خورشید آهسته‌آهسته از مشرق سرک می‌کشد و تن می‌گستراند بر دشت‌ها. مزرعه‌ها و گندمزارهایی که چون عروس سپیده پوشیده‌اند و خواب زمستانی‌شان در نوازش خورشید می‌پرد.

من می‌روم در دل برف، و گم می‌شوم مثل لکه‌ای جوهر سیاه در اقیانوسی از آب، من گم می‌‌شوم در سپیدی برف‌هایی که دیشب در نبود من باریده‌اند و من خواب‌های روشن می‌دیدم، خواب‌های سپید، خواب عروس شدنت را در لباسی که سپید نبود. تو عروس می‌شدی، دور می‌شدی و من ماندم که حالا چه باید بکنم.

بیداری گاه نعمت بزرگی است، بیدار می‌شوم. همه چیز مرتب است. برف باریده است، حالا دشت از قبیله سپیدجامگان است. اما تو باز هم نیستی.

حالا من رد ماشین‌هایی که نمی‌دانم رفته‌اند یا آمده‌اند را می‌گیرم. می‌دانم شاید این ردها چون خطوط موازی باشند که در آن سوی کره زمین هم به یکدیگر نرسند، اما من می‌آیم. چون به دست‌های تو، به چشم‌های باکره‌ات و خدایی که در دلت جریان دارد ایمان دارم.

می‌دانم آنها که مرا بدرقه کردند، لحظه لحظه مرا دورتر و کوچک‌تر می‌بینند، اما در چشم‌های تو که به استقبالم می‌آیی لحظه به لحظه نزدیک‌تر و بزرگ‌تر می‌شوم.

به استقبالم بیا تا کمرکش کوه تا میانه جاده‌ای که قرار است ما را به هم برساند، تا سایه درختانی که برگ‌هایشان را به زمین بخشیدند تا در برف و یخبندان زمستان سرما نخورد، تا آنجا که سرما و سکوت بیابان را از پرنده و چرنده خالی کرده است. به استقبالم بیا و با نگاهی گرم و دلی که با خودت از بهشت آورده‌ای.

به استقبالم بیا، حالا که دشت، درخت، صخره و پرنده سپید پوشیده‌اند ما چرا لباس عروست را نادیده بگیریم.

به استقبالم بیا لطفا.



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
بودن ...
یکشنبه ۱۵ دی۱۳۹۲ ساعت 19:14 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )

http://www.8pic.ir/images/62702420289528720029.jpg


برای محترم بودن کافی‌ است سر شناس باشی‌ ، برای سر شناس بودن باید در اسارت ارزش هایی باشی‌ که جامعه برایت تعیین می‌کند، ارزش‌ها نیز چیزی جز انتخاب بد و خوب‌های نامگذاری شده زندگی‌ نیست . تا بد نباشد خوب تعریف نمیگردد و بالعکس،این دو وجودی وابسته به هم دارند که ذهن آنها را در پوشش فکر به انسان قالب می‌کند و چیزی نیست که در واقعیت زندگی‌ وجود داشته باشد. هر چیز همانی است که هست . خود دلیل خود است نه تعبیر ذهن ما. انسان آزاده کسی‌ است که به طور خود جوش و بدون آن که بخواهد در زندگی‌ حاضر است (به آنچه که هست خود متکی‌ است و آرزویی برای چیزی دگر شدن ندارد) .در بودن خود آرام و قرار دارد. تمجید و تنبیه‌های عرفی را فقط نظاره می‌کند.نه چیزی را تائید می‌کند و نه تکذیب .چون در این حالت سیر می‌کند از حالت‌های نا پایدار غم و شادی مبّراست.آیا این کیفیت از بودن قابل تعریف و شناسایی است؟

http://omidl.persiangig.com/copy-right.gifبرگرفته شده از کتاب : عامل تغییر باش نه قربانی تقدیر ( جلد اول)
در دست چاپ / سعید گل محمدی



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
مردی هم وزن درد
پنجشنبه ۱۲ دی۱۳۹۲ ساعت 14:7 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
... گرمی سینه‌ات را به صورت زمستان می‌پاشی، آه می‌کشی، زیر لب زمزمه می‌کنی، «پدر آسمانی که خشکیده بود» آسمانی با ابرهای کپک‌زده، با ابرهایی یائسه که از باران و برف باکره است. آسمانی با بادهای سرگردان و توفان‌هایی که راه به جایی نمی‌برند.

آه می‌کشی، به زخمی که در دلت جریان دارد نگاه می‌کنی. حالا فکر می‌کنی به دست‌هایی که «دستان‌سرایی» می‌کنند تا سوگنامه تو را به چاپ چندم برسانند. آن دورها سایه حقیر پدرت را می‌بینی، می‌غری، می‌باری، گردبادی تمام وجودت را با خود می‌برد.

من آه می‌کشم. شعر می‌خوانم «چو گفتم که هستی؟ اشارت نمود/ به رود روانی که خشکیده بود» او را رودخانه‌‌ای می‌بینم که دیری است به دریا ریخته است. حالا دریا آن‌سوتر هروله می‌کند «مست و کف بر لب به هر سو می‌‌دود» و رود این‌سوی‌تر در میان کوه‌هایی که در دل آسمان قد کشیده‌اند له‌له می‌زند.

حالا با هم همصدا می‌شویم «شبی گفت از عشق پرهیز کن/ مرا با زبانی که خشکیده بود» حالا پدرمان ایستاده است در فلق و سایه رشیدش تا شفق ادامه دارد. دریایی است که آرامش قبل از توفانش را به ما می‌بخشد و گاه قد می‌کشد تا حریم خورشید، آنجا که باران‌های استوایی بر شانه‌های «هرمناک» ابرها می‌ریزند تا آتش درونشان را فرونشانند.

پدر با لبخندی که با خودش از بهشت آورده است، با لب‌هایی که از نفرین باکره است، با جانی که تا 70 سالگی جوان مانده است، حالا کوله‌بار حیات را به دوش می‌کشد. پدر، مردی که هم‌وزن و هم‌قافیه درد است، مردی که زندگی را آسان به‌دست نیاورده است که آسان از دست بدهد، مردی با «دست‌هایی کز تبار باده‌اند/ با وضو «می»خورده و «می»داده‌اند»، مردی با «دست‌هایی مست، اما روزه‌دار»، مردی با دست‌هایی که جز در نیایش قد نکشیده‌اند، مردی با چشم‌هایی که تازه از آسمان برگشته‌اند و در زمین دنبال دانه‌ای برای پرندگان هراس می‌گردد که در روزهای برفی شکم بچه گنجشکی را سیر کند، با چشم‌هایی که تازه از سرشاخه‌های عریان چنارها تا سپیدی برف خیابان‌ها دویده است.

با چشم‌هایی سر به راه و سر به زیر بهار را بهانه می‌کند تا دویدن‌های زمستانی بی‌فایده نباشد. پدر، مردی برای تمام فصول، که غصه گرسنگی گنجشکان در سرماریز زمستان او را پیر و از زندگی سیر کرده است.

پدر، مردی که هیچ‌گاه پشت به آفتاب راه نرفته که سایه‌اش را لگد کرده باشد، امروز قصه غصه‌هایش را به چشم‌هایش می‌بخشد تا شاید در فردای زمین، خشکسالی فراگیر نشود و دانه‌های گندم را در آسمان می‌پاشد تا سرمای زمین دامنگیر پرندگان نشود.



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
:: برچسب‌ها: مردی هم وزن درد
مسائل مهم زندگی
چهارشنبه ۱۱ دی۱۳۹۲ ساعت 21:53 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
استاد در حالی که تعدادی ابزار و وسیله روی میز گذاشته بود، مقابل دانشجویان ایستاد. وقتی کلاس شروع شد، بدون این که حرفی بزند شیشه بزرگ و خالی سس را برداشت و آن را با مقداری سنگ به قطر تقریبا دو اینچ پر کرد. سپس رو به دانشجویان کرد و پرسید: به نظر شما این شیشه پر شده است؟ همه دانشجویان به اتفاق پاسخ دادند بله. استاد یک جعبه ریگ از روی میز برداشت و آن را توی شیشه خالی کرد. شیشه را کمی تکان داد، ‌طوری که فضاهای خالی آن از ریگ پر شد. یک‌بار دیگر از دانشجویان پرسید: به نظر شما این شیشه پر شده است؟

دانشجویان یک بار دیگر همگی گفتند: بله، پر شده است.

استاد این بار جعبه‌ای پر از ماسه برداشت و باز هم آن را توی همان شیشه خالی کرد. فضاهای خالی زیادی بود که ماسه‌ها بتوانند در آن، جا خوش کنند. استاد بار دیگر پرسید: آیا به نظر شما شیشه پر شده است؟

دانشجویان این بار هم همگی معتقد بودند شیشه دیگر کاملا پر شده است.

استاد گفت: حالا می‌خواهم بدانید این شیشه مثل زندگی شماست. سنگ‌ها مسائل مهم زندگی‌اند: خانواده، همسر، فرزندان و همه آن چیزهایی که اگر هر چیز دیگری را از دست بدهید و فقط آنها با شما باشند، زندگی‌تان کامل خواهد بود.

ریگ‌ها مسائل مهم دیگر است، چیزهایی مثل شغل، خانه، اتومبیل؛ و ماسه‌ها بقیه مسائل موجود در زندگی. هر چیزی که فکرش را بکنید.

استاد ادامه داد: اگر اول ماسه‌ها را توی شیشه بریزید جایی برای سنگ‌ها و ریگ‌ها نخواهد بود. زندگی هم همین‌طور است. اگر همه وقت و انرژی خود را صرف مسائل بی‌اهمیت و جزئی کنید، وقتی برای مسائل مهم‌تر زندگی نخواهید داشت.

به چیزهایی بندیشید که در زندگی از اهمیت بیشتری برخوردارند. با همسرتان مهربان باشید و وقتی را برای با او بودن بگذارید، با او به پارک بروید و قدم بزنید. با کودکانتان بازی کنید. همیشه برای کار وقت هست. اول مواظب سنگ‌ها باشید، چیزهایی که واقعا مهمند. اولویت‌های خود را در زندگی مشخص کنید، بقیه سنگریزه‌اند.

http://omidl.persiangig.com/copy-right.gifمنبع: moral short stories



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
:: برچسب‌ها: مسائل مهم زندگی
بگذار مثه خودم باشم
سه شنبه ۱۰ دی۱۳۹۲ ساعت 19:49 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
بگذار خودم باشم. بگذار همچنان باد گره بزنم و آب در هاون بکوبم. مگر نه این که دیروز به خاطر همین جنونم لیلایی​ات را به توفان سپردی و به قبله من نمازهای قضا شده‌ات را می‌خواندی..




متن کامل در ادامه مطلب..


:: ادامه مطلب
:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
:: برچسب‌ها: بگذار مثه خودم باشم
جملات الهام بخش برای زندگی (16)
چهارشنبه ۴ دی۱۳۹۲ ساعت 23:2 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )


عمر به سرعت یک چشم بهم زدن تمام میشود. همه لحظات خوبی که با خانواده و دوستانتان دارید را قدر بدانید. آنها مکمل شما در زندگی هستند. سرانجام روزی متوجه خواهید شد که آنچه که اهمیت دارد، نه مادیات، بلکه سلامتی مادر، پدر، فرزند و سایر عزیزانی است که در زندگی تان حضور دارند. .




متن کامل در ادامه مطلب..


:: ادامه مطلب
:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
:: برچسب‌ها: جملات الهام بخش برای زندگی, جملات الهام بخش
واژه های کم می آورند
چهارشنبه ۲۷ آذر۱۳۹۲ ساعت 9:24 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
می‌آیی، برگ‌ها به درختان برمی‌گردند، پرندگان به آسمان و عشق در دل‌های سنگین مردم جوانه می‌زند و بار دیگر جهان جوان می‌شود. دست تکان می‌دهی، ابرها​ بغض می‌کنند، یخ‌های قطب شمال آب می‌شوند، جنوب آفریقا را سیل می‌برد..




متن کامل در ادامه مطلب..


:: ادامه مطلب
:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
:: برچسب‌ها: واژه های کم می آورند
فردا دور است
جمعه ۲۲ آذر۱۳۹۲ ساعت 16:3 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
باران که می‌بارد خیابان راه می‌افتد، می‌رود و می‌آید تا چکمه‌های سبز من که از بهار آمده است، می‌آید تا چکمه‌های تو که همرنگ بخت من است.

باران می‌بارد آسمان از پرنده تهی می‌شود، آسمان در زمین قدم می‌زند، آسمان می‌ریزد زیر پاهای من و تو، من و تو که دل‌هامان بهاری است و دست در دست هم زندگی را به بازی می‌گیریم.

باران که می‌بارد دست‌های هم را می‌گیریم در حالی که کسی مراقبمان نیست، آنگاه گیسوان تو مسیر بادهای هراسان را نشان می‌دهد و چشم‌های من رد بال پرندگانی که شاید بار دیگر بیایند و تخم بگذارند در لابه‌لای انگشتانم، لانه بسازند در نگاهم و دانه بچینند از لب‌های تو که تازه‌ از دعا برگشته‌اند.

حالا که ما با دلمان راه می‌رویم، زمین باز بچه‌ای بیش نیست و دوتایی بازیگوشانی که حتی آب را به بازی گرفته‌ایم. آبی را که از آسمان آمده تا قدم‌های ما، تا شانه‌های من و تو که این روزها می‌رود بار سنگینی را آزمایش کند، تا دست‌های ما که حالا تب کرده است، تا چشم‌های ما که چیزی جز زلالی نمی‌بیند.

با من بیا. با من بیا تا کودکی‌مان را تقسیم کنیم با خیابان‌های سیمانی، با درختانی که بودند و نیستند، با پرندگانی که هنوز فکر می‌کنند بخشی از آسمان سهم آنهاست، با بادهایی که نیامده توفان می‌شوند، با یال اسب‌هایی که در کودکی‌مان می‌دوند، با فرشتگانی که از چشم‌هایمان قد می‌کشند در حریم خورشید.

فردا از آن‌ماست، از آن ما که امروزمان را در شادی به غروب می‌رسانیم و فردایمان از لبخندی شروع می‌شود که هدیه هم خواهیم کرد.

بیا بازی کنیم، بیا با دست‌های هم دنیا را ورق بزنیم، بیا از آب تا آفتاب پلی بسازیم، آن‌گاه دنیا قلمرو لبخندهای نارس ما خواهد شد.

فردا دور است، امروز دست‌هایت را به من بسپار و به دلم اعتماد کن. انسان‌های گرسنه نمی‌گذارند ما سیر زندگی کنیم، سیر بازی کنیم و سیر از خودمان بدویم. فردا دور است مهربان. امروز را دریاب.



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
گل های بنفش
جمعه ۱۵ آذر۱۳۹۲ ساعت 13:4 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
گل‌های بنفش از مزرعه‌های دوردست تا دست‌های تو دویده‌اند. تا دست‌های تو که کتابی مصور است. دست‌های تو که رنجنامه ایل همیشه سرگردان من در گریوه‌های گذراست.

دست‌های تو اگرچه پیر، ولی تازه و جوان از دعا بازگشته‌اند. هنوز بوی قنوت صبحگاهی دارند و هنوز ربناهای بومی از سر انگشتانش قد می‌کشند در آسمانی که بوی بال پرندگان مهاجر می‌دهد.

دست‌های تو آینه‌هایی قدیمی و رف‌نشین هستند که امروز کنار سفره‌های مادربزرگ من چهار زانو می‌نشینند. گل می‌گویند و گل می‌شنوند. با حناهایی که از شب بله‌برون هجده سالگی، از نامزدی شرماگین پسری ایلیاتی، جوانی که با زمین برادر بوده است، می‌آید. از ماه عسلی که هنوز هم کسی نمی‌داند چرا ماه عسل سه روزه است و چرا عسل.

من با چشم‌هایی که رد پرندگان پرشکسته را دنبال می‌کند برمی‌گردم و زندگی را می‌بینم که قدم به قدم به تو نزدیک می‌شود، می‌نشیند لای‌انگشتان قد کشیده‌ات، می‌نشیند کنار بشقاب لب‌پریده‌ای که زعفران قائنات هدیه می‌دهد و سرخی انار می‌ریزد روی برنج‌هایی که به رنج جمع شده روی سفره پدری من.

من این دست‌ها را خوب می‌شناسم، این دست‌هایی که هنوز بومادران بو‌‌‌می‌کشد و گل‌های زعفران را پرپر می‌کند تا سفره ما رنگین‌تر شود.

من این دست‌ها را می‌شناسم، این دست‌ها هنوز ترانه‌های «الله‌مزار» و «ننه گل‌محمد» از گندمزارهای «تربت» و «قائنات» می‌چیند، می‌گذارد کنار سفره پدری من با «بسم‌الله» شروع می‌شود و می‌رود تا خدایا شکر.

این دست‌ها هنوز بوی بومی کاهگل و عطر صمیمی دل‌های روستایی را با خود دارد. این دست‌ها که نه، این دسترنج‌ها این روزها گم شده است در لابه‌لای برج‌هایی که در اوایل هر برج قد می‌کشد. من طعم این دست‌ها را از روزهای کودکی‌ام به یاد دارم. همراه طعم برنج «آستانه اشرفیه» و «درونگر».

این دست‌ها از حنابندان جوانی من می‌آیند. با ناخن‌هایی که یک بار در تمام عمر حنا می‌شوند و یک عمر قرمز زندگی می‌کنند.



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
پاییز می بارد
شنبه ۹ آذر۱۳۹۲ ساعت 13:26 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
تو لبخند می‌زنی، من برگ‌برگ می‌افتم کنارت. کنار تو که سال‌هاست ایستاده‌ای تا در مقابل بادهای هراسان قدعلم کرده باشی و با زبانی سبز به آنها بفهمانی که باید ایستاده زندگی کرد.

تو لبخند می‌زنی. بارانی از مهربانی در ظهراظهر یک روز پاییزی مرا در بر می‌گیرد. گرم می‌شوم، عرق می‌کنم، حالا نزدیک است آب شوم، راه بیفتم بیایم، به سمتت جریان پیدا کنم و این گونه بودنم را به رخ تمام کسانی که از مقابل ما می‌گذرند و تنها نوک کفش‌هایشان را نگاه می‌کنند، بکشم.

تو لبخند می‌زنی. من سکوت می‌کنم. حالا گیسوانت در باد شانه می‌شود، دوباره برگ‌هایم با باد سفر می‌کنند و زن و مردی که دیروزشان را آه می‌کشند و فردایشان را لبخند می‌زنند، به ما با نگاهشان اشاره می‌کنند. این برگ‌ها را تماشا کن، چه رقص شاعرانه‌ای دارند. این را مرد می‌گوید تا دل همسرش را نرم کند. آنها از شاعرانه افتادنمان حرف می‌زنند، از درد افتادن چیزی متوجه نیستند. نمی‌دانند خداحافظی با شاخه‌هایی که درحریم خورشید قد کشیده‌اند، به ساحت آسمان تجاوز کرده‌اند، مامن پرندگان راه گم کرده شده‌اند، چه دردی دارد.

آنها نمی‌دانند ما برای خداحافظ خلق نشده‌ایم. ما برگ‌ها عیب‌پوشان درختیم. مصداق این بیت شاعریم​:

خرقه‌پوشی من از غایت دینداری نیست

جامه‌ای بر سر صد عیب نهان می‌پوشم

مردم تلوتلو خوردنمان را هنگام جدا شدن از شاخه‌ رقص می‌دانند، چرا که چیزی می‌بینند که دوست دارند.حالا درخت‌ها جامه می‌تکانند در باد. و ما می‌افتیم روی شانه گربه‌ای که از خانه تا خیابان، از خیابان تا پارک «لقمه‌جویی» می‌کند. حالا می‌ریزیم زیر پای عابرانی که از ما فقط خش‌خش شکستن شانه‌هایمان به یادشان مانده است.

حالا می‌نشینم روی شانه چمن‌هایی که تمام‌قد فرش مردمی شده‌اند که چاردیواری اختیاری‌شان کفاف دلتنگی‌شان را نمی‌دهد. حالا می‌دویم تا نگاه زن و مردی که بیم و امیدهایشان در تنهایی دو نفره‌شان در گوش درختان زمزمه می‌کنند.زن و شوهری که گل‌ها برای دیدنشان سرخ می‌رویند و پرپر در باد راه می‌روند. زن و مردی که مثل سرشاخه‌ها در باد قصیده می‌شوند و می‌روند تا گوش تاریخ را از نجواهای شاد و غمگین‌شان پر کنند.

پاییز آمده و نشسته است روی شاخه زرد درختان، روی سبزی چمن‌های پارک، روی کلمات شاعرانه عشاق و روی دردهایی که فقط می‌شود در تنهایی خود فریاد کرد. پاییز آمده است و برگ‌ها یکی‌یکی روی کفش عابران سقوط می‌کنند، چرا که افتادن مقدمه برخاستن و برخاستن، اولین حرکت برای رفتن و رسیدن است.



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده، سبک زندگی
:: برچسب‌ها: پاییز میبارد, پاییز
خوره تنهایی
جمعه ۸ آذر۱۳۹۲ ساعت 15:2 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
تنهایم، مثل پرنده‌ای کوچک در آسمانی که تمام نمی‌شود. تنهایم، مثل درختی در کویر که جاده‌ای از کنارش نمی‌گذرد تا صدای عابرانش خواب از سر پرندگان لانه گم‌کرده بپراند و رودخانه‌ای از جوارش نمی‌گذرد که تشنه‌ای سیراب شده در سایه‌اش بیارامد..




متن کامل در ادامه مطلب..


:: ادامه مطلب
:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
:: برچسب‌ها: خوره تنهایی, تنهایی
بگذار کمی بهار بیاید
پنجشنبه ۳۰ آبان۱۳۹۲ ساعت 22:17 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
لبخند می‌زنی و بهار می‌دود تا گل‌های پیراهنت. تا دلت که این روزها آفتابی‌تر از همیشه خدا را تلاوت می‌کند. لبخند می‌زنی. من قد می‌کشم در چشم‌هایت و می‌روم تا خورشید، تا آنجا که می‌توانم دست دراز کنم و ستاره بچینم برای شب‌های بی‌مهتاب، بی‌ماه، تا ابرهای سرگردان جهان را شرمنده کنم.

لبخند می‌زنی، پرندگان یکی یکی از هفت آسمان فرود می‌آیند و از لب‌هایت لبخند می‌نوشند آن گاه شیرین بال می‌زنند و می‌روند تا همسایگی خورشید. تا در سایه‌ای گرم نمازشان را به جماعت بخوانند. می‌دانم تو در دعای دست پرندگان می‌وزی که اینقدر زلال شده‌ای، که دعاها زود زود مستجاب می‌شوند این روزها.

زن مهربان! انار میوه‌ای بهشتی است با دلی که هزار پرده دارد و در هر پرده، هزاران موسیقی بومی به سکوت رسیده است.

انار بهانه است تا تو تمام مهربانی خودت را به رهگذرانی که با دلشان راه می‌روند، هدیه کنی.

می‌دانم تو زلالی را از اقیانوس‌های آرام، مهربانی را از خورشید و لبخند را از انارهای ساوه آموخته‌ای.

می‌دانم دلت سر‌خ‌تر از صورت انارهایی است که تا دست‌هایت قد کشیده و به سکوت رسیده‌اند و می‌روند تا دانه دانه بریزند در سینی گل درشت مادربزرگ. می‌دانم چشم‌های تو مامن پرندگان راه گم کرده‌ای است که بال‌هایشان را به اجاره نداده‌اند و مسیر پروازشان از تاریکی چاه تا روشنایی ماه است.

به دست‌های تو که نگاه می‌کنم چشم‌هایم پرپر می‌شود. دلم دانه‌دانه. آن گاه می‌خواهم از دانه‌های دلم تسبیحی درست کنی و دور دستت بپیچی تا در قنوتت بوزم.

زن زلال! من به لبخندت که خلاصه‌ای از بهشت است، به میوه‌‌هایی که تعارف می‌کنی و خانه‌زاد بهشت است و خدایی که در دلت جریان دارد ایمان دارم. فقط بگذار اندکی بهار بیاید. آن گاه تمام دل‌ها قد می‌‌کشند تا سرخی انارهایی که دست‌ها به جلوه درآمده‌اند.

فقط صبر کن کمی بهار بیاید.



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
لذت مادر بودن
پنجشنبه ۲۳ آبان۱۳۹۲ ساعت 23:14 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
سایه‌ات روی دریا سنگینی می‌کند. کوه زیر سنگینی نگاهت شانه خم می‌کند و آسمان دوست دارد به چشم‌هایت بریزد​. اما تو دریا را در دلت به موج کشانده‌ای و به ابرهای سترون دستور باران داده‌ای، آن‌گونه‌ که در پایین‌دست جوی‌های خشک دیروز، امروز آواز دسته‌جمعی می‌خوانند و زلالی‌ها را می‌رسانند به گندمزارهایی که تن سپرده‌اند به آفتابی که عمود می‌تابد.

سایه‌ات سنگینی می‌کند روی ساحل. با خودم می‌گویم حق با ساحل است. آخر چگونه شن‌های نمناک ساحل توان تحمل استواری‌ات که کوه را به زانو درآورده، داشته باشد. با خودم می‌گویم این دماوندی که در ساحل جگر گوشه‌اش را به رخ دریا می‌کشد،‌ آمده است تا به دریا بفهماند که در مقابل دلش باید ​به سجده بیفتد. به ساحل بگوید که صبر داشته باشد و سرکشی‌های موج‌های نورس و ناکام را به دل نگیرد.

سایه‌ات سنگینی می‌کند روی زمین که در این نقطه به ملاقات دریا آمده است، تو، زنی از تبار ترانه و تبسم که هزار توفان بومی در دلت جریان دارد و گردبادهای جهان بر شانه‌های تو آرام می‌گیرد و اقیانوس‌ها از بزرگ تا کوچک در چشم‌های تو آرام می‌شود، امروز ثابت کردی بزرگی به روح آدمی است، نه به روی او.

تو، زنی که بهار در گل‌های پیراهنت جوانه زده است و فرزندت را چون کبوتری عاشق به منقار گرفته به دریا می‌بری. می‌خواهی مادر بودن را به ماهیان جوان یاد بدهی. می‌خواهی به ماهیان بگویی دریا دریا زلالی در دلت جریان دارد و مادری ارث خداداد بشر نیست، بلکه پریانی پرده‌نشین چون تو می‌توانند برای زمین، برای دریا، برای پرندگانی که در آسمان به دنبال خورشید پرواز می‌کنند، الگویی ابدی باشند.

می‌خواهی بگویی، مادر، فرشته‌ای است که از بهشت آمده تا چشم جهان به زلالی و زیبایی روشن شود.



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
:: برچسب‌ها: لذت مادر بودن
باید بدوی
جمعه ۱۷ آبان۱۳۹۲ ساعت 16:20 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
«گاهی بساط عیش خودش جور می‌شود» باید به دلمان برگردیم، به دلمان که خاستگاه خداوند است، به دلمان که برادری‌اش را برایمان ثابت کرده است. آنگاه از خودمان بدویم تا خود خدا. تا آنجا که صدای بال پرندگان شنیدنی‌تر است.

باید به دلمان برگردیم. آنگاه احساس می‌کنیم بر گرده عالم نشسته‌ایم، آنگاه احساس می‌‌کنیم دماوندی در ما تنوره می‌کشد، آنگاه با خودمان می‌گوییم برخیز مرد! برخیز برای گریه کردن همیشه وقت هست. حالا باید از انبوه اندوه بدوی تا خود خودت. باید لبخند بباری. باید پریان پرده‌نشین اشک شوقت را به بازار بکشانی. باید خاک زیر پای تو ترقص کند.

آنگاه با خودت می‌گویی حالا که «خدا بزرگ، خدا مهربان، خدا خوب است / تو خوب هستی و من خوبم و هوا خوب است» چرا باید سکوت سگرمه‌هایم را نشکنم؟ برمی‌خیزی مثل بچه‌ها خاک‌بازی‌ات شروع می‌شود و این آغاز رفتن و شدن است.

وقتی با دلت برادر باشی، می‌بینی آسمان مهربان است، زمین کریم و ابرها همه باران زایند. آنگاه منتظر بادهای یائسه نمی‌مانی که بیایند و گوشه شالت را بتکانند و بروند.

وقتی با دلت برادر باشی، اسباب شادمانی و خوشبختی فراهم است. آنگاه خدایی داری که در همین نزدیکی است. آنگاه برمی‌خیزی به اولین بوته‌ای که به حیطه آسمان قد کشیده است سلام می‌کنی. خاک را طی می‌کنی، از تپه ماهورهایی که در طی زمان با معماری باد صرصر درست شده است عبور می‌کنی، تنهایی‌ات را به فراموشی می‌سپاری و به جماعت خاک را به رقص می‌آوری.

آنگاه از لحظاتی که برای تو شیرین‌اند قابی درست می‌‌کنی تا دیگران را دعوت کنی که زلالی‌هایت را به تماشا بایستند و باران لبخندت را به اشتراک می‌گذاری. باید از خودت بدوی. از خاطرات خاک خورده خودت، از سکوت سگرمه‌هایت، از انبوه اندوهت. کسی این سوی تپه ماهورها ترا انتظار می‌کشد.



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
تلاشـــــــــ کنیم
جمعه ۱۷ آبان۱۳۹۲ ساعت 2:51 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )
تلاشـــــــــ کنیمهمان گونه باشیم که می‌گوییم.

تلاشـــــــــ کنیمهمان‌گونه رفتار کنیم که از دیگران انتظار داریم.

تلاشـــــــــ کنیمآنگونه رفتار کنیم که گرفتار عذاب وجدان نشویم.

تلاشـــــــــ کنیموقتی به موفقیتی می‌رسیم، آنهایی که در این راه به ما کمک کرده‌اند را فراموش نکنیم.

تلاشـــــــــ کنیمبا پیدا کردن دوستان جدید دوستان قدیمی را هم حفظ کنیم.

تلاشـــــــــ کنیمتا راست گویی و صداقت عادت ما شود.

تلاشـــــــــ کنیمهمیشه دنبال یادگیری باشیم.

تلاشـــــــــ کنیمبرای خوب کار کردن خوب هم استراحت کنیم.

تلاشـــــــــ کنیماگر از کسی رنجیده‌ایم، با خود او صحبت کنیم، نه پشت سر او.

تلاشـــــــــ کنیمتا عهدی شکسته نشود و اگر هم می‌شکند، ما شکننده آن نباشیم.

تلاشـــــــــ کنیمتا باور کنیم دیگران وظیفه‌ای در قبال ما ندارند و عامل سعادت یا شقاوت هرکس خود اوست.

تلاشـــــــــ کنیمقدردان لطف دیگران باشیم و با رفتار و گفتارمان آنها را از محبت پشیمان نکنیم.

تلاشـــــــــ کنیمبه هر چیز آنقدر بها بدهیم که استحقاقش را دارد.

تلاشـــــــــ کنیمدنیا را با زیبایی‌هایش ببینیم.



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
:: برچسب‌ها: تلاش کنیم
عاشقانه های پاییز
یکشنبه ۱۲ آبان۱۳۹۲ ساعت 21:30 | | نوشته ‌شده به دست محمد آئين پرست | ( )

«پادشاه فصل‌ها، پاییز» حالا جلوس کرده است بر نیمکتی غمگین، در گوشه پارکی که نشانی خودش را هم به خاطر ندارد.

«پادشاه فصل‌ها، پاییز» حالا شاخه شاخه از درخت‌های کهنسال، از شاخه‌های ترد و نورس نهال‌‌ها، پایین می‌آید. پایین می‌آید می‌نشیند روی سنگفرش خیابان، روی شانه عابرانی که بلیت مچاله شده مترو را در جیب‌هایشان می‌شمارند، می‌نشیند روی سیاهی آسفالت، می‌نشیند روی نیمکت مصنوعی گوشه پارک، جایی که قرق شده مردان سالخورده این روزهاست.

پاییز عاشق‌تر از آن است که هستی‌اش را به باد بدهد، به گردباد بسپارد و آسمانی شدن را، عرشی شدن را به فرشی بودن ترجیح دهد. پاییز عشق زمین و لذت افتادن را در گوش درخت نجوا می‌کند. پاییز به درخت سربلند گوشزد می‌کند که باید به پای معشوق ایستاد و افتاد. به درخت یاد می‌دهد که «هرکه در مرحله عشق ببازد، مرد است» و عشق «بردن» ندارد. عشق‌بازی با باختن و فنا شدن رابطه بیشتری دارد. آرام‌آرام زمزمه می‌کند که:

جهان عشق است و دیگر زرق‌سازی

همه بازیست، الا عشق‌بازی

باید به پای معشوق افتاد تا بتوان بلند شد. حالا درخت برگ برگ می‌نشیند روی چمن‌های پارک، روی نیمکت پارک‌نشینی که این روزها سرای سالمندان شده است.

پاییز فصل کمال است، ‌ فصل چهل سالگی طبیعت و هنگام چلچلی خواندن درختان و زمین.

پاییز سرکشی‌های کودکانه و نوجوانانه بهار، جوانی و باردهی تابستان، پیری و افتادگی زمستان را در یک شاخه‌اش جمع می‌کند، درواقع چلچلی طبیعت در پاییز آغاز می‌گردد و چهار فصل سال در درخت رونمایی می‌شود.

پاییز فصل غم نیست، فصل اندوه و فراق نیست، پاییز فصل کمال است، فصل رسیدن است، تهمت‌های شاعران را به قضاوت تاریخ بسپارید. پاییز، پاییز است.



:: موضوعات مرتبط: داستان و متن آموزنده
:: برچسب‌ها: عاشقانه های پاییز, پاییز, عاشقان